Hayat Tecrübelerle Dolu, İnsan Ders Çıkarmasını Bilmeli!..
1978 yılına kadar her insan gibi standart/normal bir hayat yaşıyordum. Hayatım 1978 yılında askeri erkanla tanıştıktan sonra tamamen değişti! İşte o zaman psikolojik savaş ile tanıştım! 45 yıllık gazetecilik hayatımda, psikolojik savaşın çok büyük etkisi oldu. Güncel, siyasi ve toplumsal olayları haber yaparken veya köşe yazısı olarak yazarken (irdeleme/analiz yönünden) psikolojik savaşın çok büyük faydalarını gördüm. 1978 yılı sonrası hayatım üç parçaya ayrıldı! Standart/normal yaşam, gazetecilik ve devlet işleri…
Edebiyatçı ve gazetecilik yönümün yanında devlet işleri (istihbarat, psikolojik savaş/(psikolojik harp) ve terörle mücadele benim temel dayanaklarım oldu! Standart/normal özel yaşantım, mesleğim gazetecilik (ki rızkım!) ve devlet işleri amacım/davam olmuştu. Dvam/amacım için 1978 yılında kefeni giyip yola çıkmıştım! Bir ömrü inancıma ki davama yani devlet işlerine adayacaktım. Şu anda yıl 1026. Tam 48 yıl ölümüne dikenli, çileli ve sıkıntılı bir yaşamım oldu. Tehditler, kazalar, hastalıklar, bana yönelik (PKK’nın suikast girişimi/operasyonlar ve FETÖ(Teröristbaşı Fethullah Gülen’in bizzat kendisinin Amerika’dan hakkımda açmış olduğu davalar… Türkiye’nin başına yıllardır bela olmuş ABD/CIA güdümlü sahte derin devletin yine bana yönelik suikast girişimleri ve itibar/kariyer kabı için yapmış oldukları (bilhassa yanıma koruma olarak verilmiş ama amacı beni öldürmek olan (CIA ve MOSSAD’ın yetiştirdiği) hapçı, alkolik, şizofren ve sapık birinin (suikast girişimleri dahil) psikolojik, sosyolojik ve fiili çalışmaları ve suikast üç girişiminin boşa çıkması! Yine FETÖ’nün bilhassa Zekeriya Öz tarafından yanıma kadar sızdırılan yine sapık, şizofren/melankolik (Gizli Tanık Akdeniz) tarafımdan kısa bir sürede (bir ay gibi kısa bir süre içinde) deşifre edilişi) ki bir yıl yanımda durdu! Asıl beni üzen yıllar önce devası projelerde birlikte çalıştığımız ki en güvendiğimiz insanın ihaneti! Gerçi kafayı sıyırmış diye duydum! CIA VE MOSSAD’ın özel eğitip-yetiştirdiği sapık, hapçı ve şizofren kişiyi beni öldürtmek için göndermişti de o kişinin başına neler geldi neler! Daha sonra eceliyle ölmüş diye duydum! Ve bunların dışında yanıma inanıp-güvenerek aldığım dost, arkadaş, kardeşim bildiğim (güya samimi, güven verici!) insanların zaman içinde değişim göstermeleri, şımarmaları, kendilerini dev aynasında görmeleri, hatta bana kafa bile tutmaları, bazılarının benimle (özür!) sidik yarıştırmaları, düşmanlarımla gizli gizli görüşmeleri, hakkımda ileri-geri konuşmaları vs.vs.vs… Nerede kaldı sadakat, vefa… İnanın çoğu yıllar sonra derin devletçi olup çıktı! Tabi ki ben onlara kızmıyorum: ben asıl kendime kızıyorum! Önce iğneyi kendime batırıyorum! Artık onlarla bir işimiz olamaz. Onları yanıma almakla kendimi suçluyorum ve kendimle hesaplaşıyorum. Onlara herhangi bir kinim ve öfkem yok. Onları çoktan affettim bile… Demek ki güvenip-inanmayacaksın! Bunların içinde çoğunu affedebilirim. Ama (bazıları istisn) asla ve asla affedemem. Zaten birkaçı eceliyle öldü! Birkaçı da yaşıyor!
Demek istediğimiz hayat bana çok büyük ders verdi. Hayat/yaşam tecrübelerle dolu. Önemli olan tecrübelerden ders çıkarmak! Hatalarını tekrarlamamalı. Geçmişinden ders almayanın geleceğini inşa edemez. Bilhassa arkadaş ve dost seçerken çok titiz olmalı. İlk tanışmalara/(görüntüye), ilk konuşmalara ve davranış şekillerine aldanmamalı. Gerçeği görünceye kadar ve ta ki güveninceye kadar (acele etmemeli) zamana bırakmalı. Karşısındakini maddi, manevi ve psikolojik testlerden geçirmeli ki ondan sonra inanıp-güvenmeli. İnsan beşer şaşar! İnsan ‘insan’ gibi olmalı, şaşmamalı! Aldanmamalı/kanmamalı! Sabır, sükut ve azim insanı ‘insan’ eder. İnsan idealine/amacına giderken azla ve asla taviz vermemeli. Doğru/dürüst, kişilikli, onurlu, şerefli ve namuslu olmalı.
