iremtuncer @ hotmail.com

İrem Tunçer (Instagram)

İrem Tunçer (Facebook)

Bugün profesyonel çerçeveden değil de anne olarak sizinle birşeyler paylaşmak istiyorum. Yaklaşık dört- beş yıl önce yazmış olduğum anneliği hissettiğim zamanlardan bir yazım... 

"anne olunca anlarsın" bir anne klişesi ve herhalde bir klişenin en gerçek halidir. "Anne olunca anladım" ise ha keza bu vazgeçilmez sözün destekleyicisidir.

Anne olunca anladımın devamında gelenler ise....

Anne olunca anladım;

bir günün, bir gecenin uyumadan geçirilebildiğini. Hatta pekçok gün ve gece uzun yıllar -tam olarak- uyumadan da yaşanabildiğini.. 

Ve yorgun ve uykusuz ve bitkin bir haldeyken bile isyan etmeden aşkla evlatla ilgilenilebildiğini...

Bir insanı minicik bir bebeğin nasıl hayat dolu yaşattığını, nasıl hayata bağladığını; hayata bağlığın gerçekten ne anlama geldiğini hissettirdi.. Sevginin en masum halinin ne olduğunu; karşılıksız, beklentisiz sevginin ne anlama geldiğini anladım anne olunca. 

Canın da canının ne olduğunu sevmeye doyulamamasının ne demek olduğunu, kokusuyla mutlu olmanın nasıl bir şey olduğunu anladım.

O ağladığında annenin kalbinde nasıl bir acı olurmuş hissettim.

Gözyaşlarını öpmek neymiş, onunla beraber ağlamak nasıl bir şeymiş hissettim...Ve bunu yapabilen kişinin sadece 'anne' olduğunu anladım.

O üzülmesin diye anne nasıl gözünden akacak yaşı acıya acıya tutar kalbine akıtırmış yaşadım.. Onun minicik parmakları benim gözyaşımı silerken o sıcak sevginin iyileştiriciliğini anladım. 

  "Özlemek" denilen duygunun aslında ne kadar hızla yükselebildiğini ilk kez hissettim. Değil birkaç gün birkaç saat bile ayrı kalınca burnumda kokusu "Keyfi yerinde mi? Acıktı mı? Uyudu mu? Ağladı mı? " diye düşünürken endişe içerisinde yanındakileri aradığımda anladım o içimde taşıyıp dünyaya getirdiğim varlığın bir parçasının aslında hep içimde olduğunu...

Canı yandığı için canım yandığında anladım anne olmayı. Ya canı yanarsa, ya üzülürse, ya ağlarsa, ya mutsuz olursa, nasıl insanlarla karşılaşacak; neler yaşayacak düşünceleri içinde yaşadığım endişe ile bir şekilde kaygı bozukluğuna doğru kaymaya başladığımda anladım annemi.

Kalbimin en içine koyup orada saklamak istediğimde, 

Nasıl bir sevgi olduğunu anneler hariç kimseye anlatamadığımda,

Bebeğimi kucaklamaya doyamadığımda, 

Sarıldığımda öylece kalmak istediğimde

anladım bir anne nasıl bambaşka severmiş yavrusunu.

Nasıl kimse bilemezmiş bizi annemizden başka, nasıl gerçekmiş anneler bilir ve bu 'bilmek' nasıl annelere mahsusmuş. 

Ve ben anne olunca annemi anladım

 

Bir meleğe bir melek gibi davranmayı, her şeye rağmen her şekilde sonsuz bir aşkla sevmeyi ben de ancak anne olunca anladım. 

 

Anneler günümüz kutlu olsun...